Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Αγανακτισμένα ερωτήματα και επώδυνες διαπιστώσεις...

Ύστερα από τη λήψη ενός άκρως ενδιαφέροντος e-mail, σε καμιά περίπτωση δε θα μπορούσα να αδιαφορήσω στα εύλογα και αναπάντητα ερωτήματα που βασανίζουν όχι μόνο τον ίδιο αλλά και τους περισσότερους εργαζόμενους που απλά περίμεναν πολλά από έναν αχυρένιο παντοδύναμο...
Σας το παραθέτω αυτούσιο όπως το παρέλαβα

-Που είναι τώρα ο άνθρωπος που μας έλεγε με στόμφο:

"Θα κτυπήσουμε το χέρι στο τραπέζι"
"Θα δώσουμε γροθιά στο μαχαίρι"
"Θα χυθεί αίμα"...
Που είναι λοιπόν να μας πει τελικά...:
Έσπασε το τραπέζι;
Λύγισε το μαχαίρι;
Που είναι το αίμα;
Πιστός ταγός της κυβερνώσας παράταξης, βρίσκει ενδεχομένως σωστό τον τρόπο που μας φέρονται σήμερα αυτοί που μέχρι χθές "ήταν στο πλάι μας" και "έσκυβαν πάνω από τα προβλήματά μας".
Που είναι να μας πει, τι κάνουν τώρα οι "σύντροφοι" {συν+τροφή - συνδαιτημόνας. Αυτός που τρώει στο ίδιο τραπέζι, συχνά σε επίσημο γεύμα, με άλλους (ορισμός από το Βικιλεξικό)} που μας έσωσαν από την λαίλαπα της δεξιάς (λες και αυτοί είναι αριστερότεροι...);
Τελικά το λιμάνι πουλήθηκε; Παραχωρήθηκε; Χαρίστηκε; Γιατί χρειάζομαι διαβατήριο για να μπω στο λιμάνι ΜΑΣ; Που είναι το "τραπέζι", το "μαχαίρι", το "αίμα"...;
Οι μισθοί μας μειώθηκαν. Γιατί; Δουλεύουμε λιγότερο; Θέλουν να δουλεύουμε λιγότερο; Που είναι το "τραπέζι", το "μαχαίρι", το "αίμα"...;
Που είναι τώρα τα παπαγαλάκια; Λούφαξαν, ή μάλλον βολεύτηκαν, γιατί δεν τους βλέπω πλέον ανάμεσά μας. Την πιθανότητα να ντρέπονται να μας αντικρύσουν την θεωρώ ανύπαρκτη διότι δεν νομίζω ότι η λέξη "ευθιξία" υπάρχει στο λεξιλόγιό τους.
Και τώρα; Τι γίνεται τώρα;
Τώρα, ο κάθε ένας για την πάρτη του.
Τώρα βγάλτε τις γλώσσες και αρχίστε το γλείψιμο.
Όσοι μπορείτε.
Για τους άλλους... υπομονή.
Οι εργατοπατέρες πάντα θα υπάρχουν για να σας σώσουν.
Για να τους πιστεύετε και να τους ακολουθείτε σαν άβουλα πλάσματα, σαν πιόνια στην σκακιέρα των δικών τους συμφερόντων. Των δικών τους "συμφωνιών". Του δικού τους βολέματος. Μόνο που δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι στο σκάκι, αυτοί που είναι στην πρώτη γραμμή, αυτοί που χύνουν το πρώτο αίμα, οι πρώτοι που θυσιάζονται, είναι τα πιόνια. Ο βασιλιάς, η βασίλισσα, οι αξιωματικοί, οι ίπποι και οι πύργοι είναι κρυμμένοι πίσω από αυτά.
Και εσύ, πιόνι, κάνεις πάντα ή σχεδόν πάντα την πρώτη κίνηση. Και είσαι ο πρώτος που πέφτει. Για την ακρίβεια, είσαι ο μόνος που πέφτει, γιατί στην σκακιέρα τους, μόλις εξαλειφθούν τα πιόνια, οι δύο στρατοί κάνουν ανακωχή και πάνε για γλέντι.
Τι ρώτησες; Τι θα φάνε στο γλέντι; Μα φυσικά, τα πτώματα των πιονιών που σκοτώθηκαν στη μάχη. Τι θα πιούν; Μα φυσικά το αίμα που έχυσαν τα πιόνια. Γιατί οι βρυκόλακες έτσι ζουν. Πίνοντας το αίμα των άλλων. Και ζουν στο σκοτάδι. Το φώς τους φοβίζει. Τους σκοτώνει. Το φως τους αφήνει εκτεθειμένους και "διάφανους". Και αυτοί δεν ξέρουν τι σημαίνει διαφάνεια.
Και τώρα;
Που είναι το πάθος που είχαμε πριν διώξουμε την κακιά δεξιά; Που είναι οι πύρινοι λόγοι; Οι απειλές που εξαπολύονταν πριν έρθει στην κυβέρνηση η συναγωγή;
Σας κούρασα και δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου, αλλά κάποιες στιγμές με πιάνει το παράπονο.
Γιατί να πρέπει κάποιος, για να πάει μπροστά, για να ορθοποδήσει, να πρέπει να είναι κομματόσκυλο;
Είμαι πολύ απογοητευμένος και λυπάμαι. Λυπάμαι πολύ...

Heavy Machinery Operator

Το μόνο που θα προσθέσω εγώ είναι πως η αξιοπρέπεια και ο αυτοσεβασμός κερδίζονται...
Οι πράξεις είναι αυτές που μας χαρακτηρίζουν και στιγματίζουν τη ζωή μας.
Ένα είναι το σίγουρο...
Οι έμποροι ελπίδας επιβιώνουν μόνο με εκδούλευση, αυλικούς τεμενάδες και ρουσφέτια.

1 σχόλιο:

"Ένα γελαστό απόγευμα" είπε...

Υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν αυτοί που φορούν παντελόνια για να μην κρυώνουν τα πόδια τους κι όχι για να υπερασπίζουν την αντρική τιμή,
αυτοί που έχουν γλώσσα για να γλείφουν κι όχι για να μιλούν,
αυτοί που έχουν αυτιά για να τους τα τραβούν κι όχι για ν' ακούνε.
Το κοινό σε όλους αυτούς είναι πως δεν έχουν ψυχή! Δηλαδή είναι νεκροί! Ή μήπως απλά διασωληνωμένοι με τον πολιτικά έγχρωμο ΤΡΟΦΟδότη τους;